วันอาทิตย์ที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2555

กำเนิด!!! คิตตี้สีขาวปรากฏตัว!

              ..........ก่อนจะอ่านขอย้ำเตือนท่านก่อนว่า หากท่านไม่มีความฟินกับความหื่นเพียงพอ อย่าได้อ่านโพสต์นี้..........

           เหตุนี้เกิดเมื่อ14/11/2555  เวลา11.02น.  ณ โรงเรียนวัดราชโอรส  เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร  ในระหว่างนี้  นักเรียนมัธยมต้นของโรงเรียน กำลังพักเที่ยงอยู่ ผมมีเพื่อนเล่นการ์ดยูกิอยู่  เราจะเล่นกันเป็นประจำ  อันว่าฟ้าลิขิต โชคชะตาโหยหา เทวดาต้องการ  ทุกสิ่งทุกอย่างดลบันดาร ให้ผมต้องเข้าไปในห้องสมุดของโรงเรียน เพื่อที่จะไปเดินเล่นดูหนังสือใหม่ๆทั้งๆที่ไม่เคยมีเป้าหมายอยากจะเข้าสักนิด  อา..... อากาศในห้องสมุดเย็นสบายดีจริงๆ  แอร์คงจะล้างให้สะอาดบ่อยๆแน่ๆ บรรยากาศอย่างนี้สิ ช่างชวนให้ฟิน เอ้ย!เหมือนบินอยู่บนสวรรค์เลย  หลังเคลิบเคลิ้มอยู่นาน  ผมก็ดึงสติกลับมาได้  โอ๊ะ!เวลาล่วงเลยมานานแล้วสิ  คิดดังนั้นได้ ผมก็เดินออกมาจากห้องสมุด หยิบของในล๊อบบี้ ใส่รองเท้า ก้าวออกมายืนอยู่กลางพื้นที่หน้าห้องสมุด บิดขี้เกียจ  อาาา......เกิดมาในชีวิตเพิ่งรู้สึกสบายขนาดนี้นี่แหละ  แต่สิ่งนั้นล่ะ ที่ผมคิดผิดถนัด!!!ระหว่างนั้นผมกรอกตาไปมาเพื่อปรับสภาพ ก็บังเอิญ เหลือนไปเห็นสาวน้อยติ๊งต๊องไม่ค่อยเต็มบาท อดีตเพื่อนร่วมห้อง11ของผม เธอกำลังเดินไปที่ลานมะขามเทศ ด้วยความที่ว่าพอจะรู้จักกัน ผมกำลังจะร้องทักเธอ  ทว่า!!!เหตุการณ์ไม่คาดฝันก้เกิดขึ้น!!!
        ทันใดนั้นความสุ่มส่ามไม่เต็มบาทของเธอก็บังเกิดอาละวาด! เธอสะดุดก้อนหินคว่ำ!!!   ด้วยองศาที่พอดี ช่วงเวลาที่เหมาะเจาะ การตกกระทบของแสง หรืออะไรต่างๆที่ไม่ได้อธิบาย  โอ้เบบี้!!!  กระ.....กระ......กระโปรง..มัน.......เปิดขึ้น!!!  อ๊ากกกกกกก!!!!!! นะ...นั่น..นั่นมัน........สีขาวลายคิตตี้!!!!!!
        ตอนนั้นผมรู้สึกได้ เหมือนเกิดอุทกภัยไม่มีผิด  หัวใจผมเต้นแรง8เรกเตอร์ !!!  ภายในร่างกายเกิดการเคลื่อนพลอย่างหนักของเลือด  อึก!!! เลือดผมสูบฉีดขึ้นมารวดเร็วกว่าความไวแสง  มันขึนมาที่โพรงจมูก จะใหลออกมาแล้ว ผมพยายามงัดวิชาออกมาเต็มที่ ใช้2นิ้วของผมพลิกตวัดขึ้นมาเร็วไม่แพ้กัน โชคยังเข้าข้าง ผมทำสำเร็จ!!! ผมใช้นิ้วอุดจมูกทันก่อนที่กำเดามันจะทะลักออกมา  หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดในร่างกายผมจบลง  ยัยคุณหนูติ๊งต๊องคนต้นเหตุที่ก่อสงครามในร่างกายคนอื่นอย่างไม่รู้ตัว เธอลุกขึ้นหันซ้ายหันขวา(ผมอยู่ข้างหลัง)ขยับแว่น แล้วเดินออกไปโดยไม่รู้อะไรเลย
         ผมยืนอยู่อย่างนั้นสักพัก ก็เดินกลับไปเล่นกับเพื่อน และแน่นอน เรื่องนี้คงหนีไม่พ้นการเล่าสู่กันฟัง..............
                                                      (จบบริบูรณ์)